Samochód Cihana ruszył spod rezydencji kilka minut później, ale napięcie nie zostało za murami domu. Jechało razem z nimi. Siedziało cicho na tylnym siedzeniu obok Mine, kryło się w spojrzeniu Sinem i zaciskało dłonie Cihana na kierownicy tak mocno, że pobielały mu knykcie.

Stambuł był już całkowicie obudzony. Ulice wypełniał hałas miasta. Sprzedawcy otwierali sklepy, ludzie spieszyli do pracy, promy przecinały Bosfor szerokimi smugami piany, a mewy krzyczały nad wodą tak głośno, jakby próbowały zagłuszyć ludzkie sprawy. Miasto żyło własnym rytmem, obojętne wobec rodzinnych dramatów ukrytych za przyciemnionymi szybami luksusowego samochodu.Mine siedziała cicho.Zwykle podczas drogi do szkoły mówiła bez końca. Opowiadała o koleżankach, nowych kredkach, nauczycielce muzyki albo o tym, że kot sąsiadów znowu spał na murze przed szkołą. Dzisiaj milczała. Obracała tylko pasek od plecaka wokół palców, coraz mocniej i mocniej.Cihan obserwował ją w lusterku.Każde takie drobne zachowanie mówiło mu więcej niż słowa.– Mine – odezwał się łagodnie.Dziewczynka podniosła wzrok.– Hm?– Wiesz, że możesz mi powiedzieć wszystko?Skinęła głową, ale po chwili zapytała bardzo cicho:– A jeśli powiem coś głupiego?Sinem zamknęła oczy.To pytanie zabolało ją bardziej niż wszystkie plotki świata.Cihan zwolnił przed światłami.– Wiesz, co jest naprawdę głupie? – zapytał spokojnie.Mine pokręciła głową.– Kiedy dorośli zapominają, że dzieci słuchają wszystkiego.Dziewczynka patrzyła na niego chwilę, jakby próbowała zrozumieć, czy naprawdę mówi poważnie.– Elif powiedziała, że w naszym domu wszyscy się oszukują – wyszeptała w końcu. – A Mert powiedział, że jego mama mówiła, że dzieci wychowane w takim domu też później są złe.

Sinem gwałtownie odwróciła twarz ku oknu.Cihan przez moment nic nie powiedział.Gniew przeszedł przez niego gwałtownie, gorąco, niemal brutalnie. Nie na dzieci. Dzieci były tylko lustrem. Powtarzały słowa, których same jeszcze nie rozumiały.Najbardziej bolało go to, że ktoś pozwolił, by ten jad dotarł aż do Mine.– Posłuchaj mnie bardzo uważnie – powiedział spokojniej niż się czuł. – To, co mówią inni ludzie, nie definiuje ciebie. Nigdy. Rozumiesz?Mine spuściła wzrok.– Ale oni patrzą na mnie inaczej.– Ludzie często patrzą inaczej na tych, których nie rozumieją – odpowiedział. – To nie znaczy, że mają rację.Dziewczynka milczała jeszcze chwilę.– A ty? – zapytała nagle. – Tobie też jest przeze mnie wstyd?Sinem gwałtownie zakryła usta dłonią.Cihan natychmiast zatrzymał samochód przy poboczu.Odwrócił się do niej tak szybko, że nawet Mine drgnęła zaskoczona.– Nigdy więcej tak nie mów – powiedział stanowczo.Nie podniósł głosu.Ale coś w jego oczach sprawiło, że dziewczynka zamarła.– Nigdy w życiu nie będę się ciebie wstydził. Słyszysz mnie?Mine patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami.– Nigdy?– Nigdy.Jej dolna warga zadrżała.– Nawet jeśli inni będą?Cihan poczuł, jak coś ściska go od środka.– Wtedy ja będę stał obok ciebie jeszcze mocniej.Przez chwilę nikt się nie odezwał.

Potem Mine odpięła pasy i pochyliła się do przodu, obejmując go małymi ramionami przez siedzenie. Cihan zamknął oczy na sekundę, przyciskając dłoń do jej włosów.Sinem odwróciła twarz, bo łzy znów napłynęły jej do oczu.Nie pamiętała już, kiedy ostatni raz ktoś bronił jej dziecka z taką pewnością.Kiedy dotarli pod szkołę, atmosfera zmieniła się natychmiast.Kilku rodziców stojących przy wejściu zamilkło na widok samochodu Cihana. Kobiety rozmawiające przed bramą wymieniły szybkie spojrzenia. Jeden z mężczyzn odsunął się lekko, jakby sama obecność tej rodziny była czymś niewygodnym.Mine zauważyła to od razu.Jej dłoń zacisnęła się na rękawie Sinem.– Nie chcę wysiadać – wyszeptała.Cihan otworzył drzwi pierwszy.Wysiadł spokojnie, poprawił marynarkę i dopiero wtedy podał rękę Mine.– Idziemy razem.Dziewczynka zawahała się.Ale kiedy spojrzała na niego, powoli wysiadła.Na szkolnym dziedzińcu zrobiło się dziwnie cicho.Nauczycielka stojąca przy wejściu natychmiast ruszyła w ich stronę z wymuszonym uśmiechem.– Panie Cihanie, pani Sinem… nie spodziewaliśmy się…– To widzę – odpowiedział chłodno.Kobieta wyraźnie straciła pewność siebie.– Dyrektor już czeka.– Doskonale.Mine trzymała go za rękę tak mocno, że niemal nie czuł palców.Kiedy przechodzili przez korytarz, kilka dzieci zaczęło szeptać między sobą. Jedna dziewczynka spojrzała na Mine i szybko odciągnęła koleżankę w drugą stronę.Mine natychmiast spuściła głowę.Cihan zauważył to.Zatrzymał się.Cały korytarz jakby zamarł razem z nim.– Mine – powiedział spokojnie.Spojrzała na niego niepewnie.– Głowa do góry.Powoli uniosła wzrok.– Nie zrobiłaś nic złego.Dzieci stojące obok słyszały każde słowo.Tak samo nauczyciele.Cihan nie krzyczał. Nie urządzał sceny. A jednak napięcie wokół niego było tak wyraźne, że nikt nie odważył się odezwać.Dyrektor szkoły czekał już w gabinecie.Był wyraźnie zdenerwowany.Zapraszał do środka z przesadną uprzejmością, poprawiał okulary i kilka razy bez potrzeby przesuwał dokumenty leżące na biurku.– Przede wszystkim chcę powiedzieć, że bardzo nam przykro z powodu sytuacji…– Mojej córce też jest bardzo przykro – przerwał mu Cihan spokojnie. – Zwłaszcza kiedy słyszy od nauczycieli, że najlepiej będzie, jeśli przestanie przychodzić do szkoły.Dyrektor pobladł.– To zostało źle zrozumiane…– Naprawdę?Zapadła cisza.Sinem siedziała obok spięta jak struna.

Mine milczała na małej kanapie pod ścianą, ściskając maskotkę przypiętą do plecaka.– Państwa szkoła ma obowiązek chronić dzieci – mówił dalej Cihan. – Wszystkie dzieci. Nie tylko te, których rodziny dobrze wyglądają w oczach innych ludzi.– Oczywiście…– Nie skończyłem.Dyrektor zamilkł natychmiast.Cihan mówił spokojnie, ale każde słowo trafiało dokładnie tam, gdzie powinno.– Moja córka wraca do domu i pyta, czy jest gorsza od innych dzieci. Czy rozumie pan, co to znaczy?Dyrektor spuścił wzrok.– Dzieci bywają okrutne…– Nie. Dzieci powtarzają okrucieństwo dorosłych.To zdanie zawisło w gabinecie ciężko i nieruchomo.Nawet Sinem spojrzała na niego z zaskoczeniem.Cihan odwrócił się ku Mine.– Chcesz dziś zostać w szkole?Dziewczynka zawahała się.Bała się.Było to widać w każdym ruchu jej małych dłoni.Ale po chwili bardzo powoli skinęła głową.Cihan podszedł do niej i przykucnął.– Jeśli ktokolwiek sprawi, że znów poczujesz się sama, przychodzisz od razu do nauczyciela. A jeśli nauczyciel nie zareaguje…Przerwał i spojrzał prosto na dyrektora.– Wtedy ja wrócę.Dyrektor przełknął ślinę.Mine patrzyła na Cihana z mieszaniną strachu i ulgi.– Naprawdę przyjedziesz?– Nawet jeśli będę na drugim końcu miasta.Dziewczynka wtuliła się w niego jeszcze raz.

Sinem obserwowała ich z bólem, którego nie potrafiła już ukrywać.Bo właśnie wtedy zrozumiała coś bardzo wyraźnie.Mahmut chciał zabrać ją z tego domu, żeby ocalić ją przed cierpieniem.A jednak jedyną osobą, przy której Mine znowu zaczynała czuć się bezpieczna, był właśnie Cihan.