Poranek w rezydencji od początku był pełen napięcia, choć z zewnątrz wszystko wyglądało idealnie. Marmurowe ściany, spokojna tafla basenu i perfekcyjnie przygotowany stół śniadaniowy tworzyły obraz bogactwa oraz rodzinnego porządku. Jednak wewnątrz domu każdy czuł, że wydarzyło się coś, o czym nikt nie odważy się mówić głośno. Bejza od samego rana próbowała dowiedzieć się, czy Hanser wróciła do domu po nocnym wyjeździe z Cichanem. Kiedy służąca odpowiedziała, że nikt jej nie widział, Bejza poczuła ogromną ulgę. Była przekonana, że Cichan zostawił Hanser samą i definitywnie wybrał ją oraz dziecko, które nosiła pod sercem. Mukadder tylko utwierdzała ją w tym przekonaniu, powtarzając, że syn zawsze wybiera własną krew i że narodziny chłopca ostatecznie umocnią pozycję Bejzy w rodzinie.
Mukadder traktowała ciążę Bejzy niemal jak symbol zwycięstwa. Głaskała jej brzuch z dumą, mówiąc o wnuku jak o przyszłym dziedzicu, który „wyrzucił Hanser z życia Cichana”. Choć Bejza chciała wierzyć w te słowa, gdzieś głęboko czuła niepokój. Znała Cichana wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że jego milczenie nigdy nie oznacza prostych decyzji. Kiedy Cichan pojawił się rano w salonie, był wyraźnie zmęczony i zamknięty w sobie. Nie wspomniał ani słowem o Hanser, a jego chłodna twarz tylko zwiększyła napięcie. Mukadder uznała to za potwierdzenie zwycięstwa, ale Bejza coraz bardziej bała się, że brak słów może oznaczać coś zupełnie odwrotnego.
Podczas śniadania napięcie eksplodowało przez niewinne pytanie małej Miny, która zapytała, gdzie jest „ciocia Hanser”. Mukadder próbowała szybko zakończyć temat, twierdząc, że przy stole siedzi już cała rodzina. Jednak dziewczynka stanowczo odpowiedziała, że Hanser również należy do rodziny. Chwilę później w holu rozległ się dźwięk otwieranych drzwi i do środka weszła Hanser. Nie wyglądała na kobietę pokonaną ani upokorzoną. Była zmęczona, ale spokojna i pewna siebie. Mina rzuciła jej się na szyję z radością, a Hanser odwzajemniła uścisk z ogromną czułością. Bejza zamarła z zazdrości, Mukadder patrzyła na nią z lodowatą wściekłością, a Cichan przez chwilę nie potrafił nawet oderwać od niej wzroku. Hanser poprosiła go o rozmowę na osobności, a on bez wahania się zgodził, co dla Bejzy było ciosem boleśniejszym niż jakiekolwiek wyjaśnienia.
W bocznym saloniku Hanser powiedziała Cichanowi wprost, że nie wróciła po litość ani po błaganie o miejsce przy stole. Zarzuciła mu, że zostawił ją samą z tysiącem pytań i pozwala rodzinie decydować o ich życiu. Cichan próbował tłumaczyć się obowiązkami i presją rodziny, ale Hanser nie chciała już słuchać półprawd. Powiedziała mu, że albo człowiek staje po stronie osoby, którą kocha, albo pozwala innym ją zniszczyć. Kiedy Cichan poprosił o czas, Hanser odpowiedziała gorzko, że w tym domu czas zawsze działa na korzyść tych, którzy krzyczą najgłośniej. Dała mu jasno do zrozumienia, że jeśli ma odejść, chce usłyszeć to od niego, a nie od Mukadder czy Bejzy.
W tym samym czasie w jadalni sytuacja wymknęła się spod kontroli. Bejza wpadła w furię, oskarżając Hanser o brak godności i o to, że wciąż wraca tam, gdzie nie jest chciana. Mukadder próbowała ją uspokoić, powtarzając, że dziecko daje jej przewagę nad Hanser. Wtedy odezwała się Sinem, która jako jedyna odważyła się podważyć wersję Mukadder. Powiedziała, że może Cichan wcale nie wyrzucił Hanser, a ich relacja nadal nie została zakończona. Te słowa doprowadziły Mukadder do wybuchu. Oskarżyła Sinem o zazdrość, ponieważ nie urodziła syna, i zasugerowała, że jej córka znaczy w rodzinie mniej niż chłopiec Bejzy. Sinem była zdruzgotana tym okrucieństwem, ale zanim wyszła z jadalni, powiedziała spokojnie, że idzie do swojej córki, która według Mukadder najwyraźniej ma mniejszą wartość tylko dlatego, że nie jest chłopcem.
Kiedy Hanser i Cichan wrócili do jadalni, atmosfera była jeszcze cięższa niż wcześniej. Hanser od razu wyczuła, że wydarzyło się coś bolesnego. Mukadder próbowała odzyskać kontrolę nad sytuacją, ale tym razem Cichan stanowczo jej przerwał. Powiedział „dość” w sposób, którego wcześniej nikt u niego nie słyszał. Po raz pierwszy spojrzał na swój dom jak na miejsce pełne manipulacji, upokorzeń i rodzinnych wojen. Kiedy Mukadder próbowała obwinić Hanser o zniszczenie rodzinnego porządku, Cichan odpowiedział, że problem nie polega na jej powrocie, lecz na tym, że cały ten porządek został zbudowany na cudzej krzywdzie. Te słowa całkowicie odebrały Mukadder pewność siebie. Poranek, który miał być triumfem Bejzy i Mukadder, zamienił się w początek jeszcze większego konfliktu, a najgorsze dla nich było to, że Cichan ani razu nie kazał Hanser odejść.
