Romantyczna kolacja przy czerwonych świecach miała być spokojnym spotkaniem Hanser i Cihana. Kuchnia była ciepła, pełna światła świec, zapachu jedzenia i czerwonych róż ustawionych na stole. Mimo pięknej atmosfery oboje przyszli na to spotkanie z ciężarem niewypowiedzianych uczuć. Hanser siedziała samotnie, próbując zachować spokój i przekonać samą siebie, że nie pozwoli emocjom przejąć kontroli.

Kiedy Cihan wszedł do pomieszczenia z talerzem jedzenia, od razu zatrzymał się na chwilę, patrząc na Hanser. Widok kobiety, którą kochał, siedzącej przy stole pośród świec i róż, odebrał mu oddech. Choć była tak blisko, wydawała się bardziej odległa niż kiedykolwiek wcześniej.

Początek kolacji przebiegał spokojnie. Rozmawiali o przygotowanym jedzeniu. Cihan szybko rozpoznał, że za większością potraw stoi Jasemin, a nie Engin. Między nimi pojawiły się lekkie żarty dotyczące kulinarnych zdolności Engina. Przez krótką chwilę oboje mogli poczuć się tak, jak dawniej, zanim ich życie skomplikowały trudne decyzje i bolesne wydarzenia.

Ten kruchy spokój nie trwał jednak długo. Cihan ponownie zapytał Hanser, gdzie obecnie mieszka. Od wielu dni próbował się tego dowiedzieć, ale za każdym razem unikała odpowiedzi. Martwił się o nią, nie wiedząc, czy jest bezpieczna i czy niczego jej nie brakuje.

Hanser była zmęczona tymi pytaniami. Powiedziała, że wszyscy traktują ją jak zagubione dziecko, które nie potrafi samodzielnie zadbać o własne życie. Podkreśliła, że zawsze była silna i nie potrzebuje niczyjej opieki.

Cihan odpowiedział, że nie pyta dlatego, że czuje się odpowiedzialny za nią. Martwi się, ponieważ nie potrafi przestać o niej myśleć. Chciał jedynie wiedzieć, czy jest bezpieczna, czy ma gdzie spać i czy nie cierpi samotnie.

Pod wpływem emocji Hanser niespodziewanie wyznała, że jedynym miejscem, w którym naprawdę czuła się bezpiecznie, było miejsce obok niego. Gdy tylko wypowiedziała te słowa, zrozumiała, jak wiele zdradziła ze swoich prawdziwych uczuć.

Rozmowa szybko stała się bardziej bolesna. Hanser przypomniała, że to ona podjęła decyzję o odejściu i że zrobiła to dla dobra wszystkich. Cihan nie potrafił zaakceptować takiego wyjaśnienia. Zarzucił jej, że sama wydała wyrok na ich związek, nie pytając go, czego naprawdę chce.

Według Cihana ich historia nie była zakończona. Nadal ją kochał i nie potrafił pogodzić się z myślą, że miałby żyć bez niej. Nie rozumiał, dlaczego tak bardzo stara się go od siebie odsunąć.

Hanser próbowała zakończyć rozmowę, twierdząc, że wszystko zostało już powiedziane. Jednak Cihan uważał, że nigdy nie odbyli szczerej rozmowy o tym, co naprawdę wydarzyło się po wypadku Bejzy i dlaczego ich uczucia zostały pogrzebane pod ciężarem obowiązków.

Nie mogąc już wytrzymać dystansu między nimi, Cihan wstał od stołu i usiadł tuż obok Hanser. Byli tak blisko, że mogła poczuć ciepło jego ramienia. Ten gest sprawił, że napięcie między nimi stało się niemal nie do zniesienia.

Rozmowa wróciła do dnia wypadku. Hanser wyznała, że nigdy nie zapomniała chwili, gdy zobaczyła, jak Cihan biegnie do Bejzy. W jej sercu był to moment, w którym wybrał inną kobietę zamiast niej.

Cihan stanowczo zaprzeczył. Powiedział, że nie ratował wtedy Bejzy jako kobiety, lecz swoje nienarodzone dziecko. Wyjaśnił, że była to decyzja podjęta w ułamku sekundy i nie miała nic wspólnego z jego uczuciami.

Te słowa były dla Hanser niezwykle bolesne. Wiedziała, że dziecko jest niewinne i że właśnie ono stało się głównym powodem jej odejścia. Mimo to usłyszenie tej prawdy z ust Cihana ponownie otworzyło stare rany.

Cihan wyznał wtedy, że nigdy nie przestał jej kochać. Powiedział, że największym kłamstwem jest przekonanie, iż jego serce wybrało Bejzę. Zapewnił Hanser, że jego uczucia do niej nie zmieniły się nawet po wypadku.

Hanser odpowiedziała, że problemem nie jest brak miłości. Jej zdaniem prawdziwą przeszkodą jest fakt, że Bejza i dziecko zawsze będą częścią życia Cihana. Bała się przyszłości, w której każdego dnia musiałaby dzielić ukochanego mężczyznę z inną rodziną.

Przyznała, że już teraz cierpi z tego powodu. Nie chciała stać się kobietą, która walczy z niewinnym dzieckiem o miejsce w sercu ukochanego człowieka. Wierzyła, że taka sytuacja z czasem zniszczyłaby ją od środka.

Cihan próbował przekonać ją, że nie musi z nikim walczyć. Powiedział, że nie chce życia zbudowanego na obowiązku i poczuciu winy. Chciał życia z Hanser, nawet jeśli miałoby być pełne trudności, błędów i poświęceń.

W najbardziej emocjonalnym momencie rozmowy wyznał, że bez niej stanie się człowiekiem, którym był przed jej poznaniem. Opisał siebie jako zimnego, pustego i samotnego mężczyznę, który miał wszystko oprócz prawdziwego szczęścia. Powiedział, że tylko ona potrafiła obudzić w nim uczucia, których wcześniej nie znał.

Hanser rozpłakała się. Przyznała, że również go kocha, ale nadal wierzyła, że ich wspólna przyszłość jest niemożliwa. Miłość była obecna po obu stronach, lecz równie silne były strach, poczucie winy i obowiązki.

W końcu znaleźli się bardzo blisko siebie. Wszystko wokół zdawało się znikać. Zostały tylko ich spojrzenia, oddechy i uczucia, których nie potrafili już ukrywać. Dzieliła ich zaledwie chwila od pocałunku, który mógł zmienić wszystko.

Właśnie wtedy rozległo się nagłe pukanie do drzwi. Ostry dźwięk brutalnie przerwał moment, na który oboje czekali i którego jednocześnie najbardziej się bali. Hanser odsunęła się pierwsza, a między nimi ponownie pojawił się cały ciężar rzeczywistości.

Cihan ruszył w stronę drzwi, lecz przed wyjściem zatrzymał się i spojrzał na Hanser. Powiedział jej, że ta rozmowa jeszcze się nie skończyła. Hanser nie odpowiedziała, ale wiedziała, że miał rację. Została sama pośród świec i czerwonych róż, myśląc o uczuciach, których nie dało się już dłużej ukrywać, i o przyszłości, która po tym wieczorze wydawała się jeszcze bardziej niepewna niż wcześniej.